تبليغاتX
log
دلباختگان یار - گناه شناسی

موارد مجاز غيبت

در مكاسب شيخ 10 مورد غيبت كردن را جايز شمرده كه ما در ماه  ۷  مورد را آورده ايم و بقيه موارد در ماههای بعد  چاپ مي شود .

1- غيبت كردن از كسي كه فسقش آشكار باشد نه پنهاني مثل اينكه ظرف شراب را آشكارا در خيابان و بازار به دست گرفته و بياشامد . البته قدر مسلم ، مجاز غيبت همان گناهي است كه آشكارا به جا مي آورد اما جواز غيبتش نسبت به گناهاني كه در پنهاني به جا آورده معلوم نيست لكن احتياط شديد در ترك آن است و غيبت متجاهر به فسق در صورتي جايز است كه خودش اقرار به گناه داشته باشد بنابراين اگر براي عمل خود عذر صحيحي اظهار كند غيبتش جايز نيست مثلاً روزه نگرفتن در ماه رمضان به عذر مريض بودن .

2- در مقام شكايت مظلوم از ظالمي كه به او ستم كرده و بيان ظلمي كه به او شده نه غيبت ديگر ، مانعي ندارد چنانچه در آيه 148 سوره نساء مي خوانيم « خداوند آشكار كردن گفتار به بدي را دوست نمي دارد مگر آشكار كردن كسي كه بر او ستم كرده باشند»

3- نصح مستشير ـ هر گاه مسلماني از كسي مشورت كرد (در باب معامله اي) و طرف مشورت عيبي از آن شخص مي داند كه اگر نگويد معامله صورت مي گيرد و آن مسلمان به زحمت و در ضرر مي افتد در اين صورت ذكر آن عيب براي چنين شخصي با اين خصوصيات مانعي ندارد [البته] اگر ضرري كه به آن شخص مي رسد از ريخته شدن آبروي او و رسوا شدنش بيشتر از ضرري است كه به شخص مشورت كننده در معامله اش مي رسد بايد از گفتن عيب طرف خود داري كرد و همچنين اگر بدون ذكر عيب كفايت مي كند مثلاً همين قدر كه بگويد صلاحت را در اين معامله نمي دانم و او هم مي پذيرد بايد به همان اكتفا كند

4- غيبت كردن به قصد نهي از منكر با اجتماع شرائط آن مانعي ندارد به اين معني كه هر گاه منكري را از مسلماني ببيند و بداند اگر غيبتش را بكند آن را ترك مي كند لكن در صورتي كه اسرا آن شخص را بر آن منكر بداند ولي اگر احتمال بدهد ترك كرده ذكر آن جايز نيست و همچنين مانند موارد سابق بايد ملاحظة مفسدة غيبت كردن و مفسدة آن منكر را نمود اگر مفسدة هتك آبروي آن مسلمان بيشتر از مفسدة آن منكري كه مشغول است باشد غيبت كردنش جايز نيست هر چند يقين داشته باشد به واسطة غيبت كردن، آن گناه را ترك خواهد كرد . از آنچه گفته شد دانسته گرديد جواز غيبت مسلمان از باب نهي از منكر در صورتي است كه آن مسلمان مصّر بر آن گناه باشد و با نهي كردن هم باز داشته نشود و مفسدة آن گناه بيشتر از ريخته شدن آبروي او باشد و نيز بداند اگر غيبتي شود ترك خواهد كرد و با نبودن يكي از اين چهار شرط غيبت كردن از او حرام است .

5 – غيبت كردن و ظاهر كردن عيب كسي كه گمراه و گمراه كننده است و در دين خدا بدعت گذاشته به قصد اينكه مردم فريبش را نخورند ودر دامش نيفتند .

6- غيبت كردن از فاسقي كه روايتي نقل كرده يا برامري شهادت داده به قصد اينكه فسق او را بشناسند و به قولش ترتيب اثر ندهند.

7- ذكر كردن كسي به عيب و نقصي كه به آن مشهور و نشانه اش شده مانند اعمش (كسي كه مبتلا به ضعف بينائي و آب چشم است) و احول(چشم چپ) و اعرج (شل) و نظائرش لكن در صورتي كه قصد عيب گذاري نداشته و فقط به منظور معرفي و شناسانيدن آن شخص باشد و طرف هم به ذكر اين القاب ناراحت نباشد و گر نه بايد خود داري كرد و به جهت ديگري او را شناسانيد
+ نوشته شده در  جمعه نهم فروردین 1387ساعت 15:47  توسط روح اله فقیه  |